• २२ माघ २०७९, आइतबार

म बुकी फूल (कविता)

blog

म बुकी फूल, अविश्राम देखिरहेछु सामुन्नेमा

गीतका आलापहरूलाई परेलाको तुवाँलोले पुरिदिएको छ 

ठिही जमेको छ आँखामा

र, बगेको छ गीतमा मिसिएर

उज्यालोमा भुन्भुनाउने जीवका आहार बने कि ध्वनिहरू !

निलिमा बग्दैन वारपार

जङ्घार सुकेको छ,

एकलासमा सुसाइरहेछन् आदिम आलापहरू,

हिउँका अनगन्ती वर्षाद्हरू पिउँदै

स्याँठ र सिरेटोका तिखा चुटाइहरू थाप्दै,

तिर्मिराइरहेको, चकमन्न चिसो रातको दोसल्ला ओडेर

म, बुकी फूल जाग्राम उभिएको छु । 

उम्रँदा उम्रँदै देखेथेँ पहिल्यै

प...रको रङ्गीन क्षितिजलाई

वरवर गर्दै नजिक नजिक आइरहेको 

त्यो कहिल्यै मसम्म आइपुगेन,

उभिँदा उभिँदै देखेथेँ 

पताका टाँगेजस्तो डिलदेखि डिलसम्म,

कावा खाइरहेका क¥याङकुरुङको सुन्दर लहरो

त्यसले कहिल्यै मलाई छोएन

सुनेथेँ टाढैबाट, केही बेर–

त्यसको सुरम्य कोरस आवाजलाई

त्यो सुन्दर ताँती

कति बेला भुइँकुइरोमा बेरियो कुन्नि !

मसम्म आइपुगेर त्यसले मिठो विश्राम बिसाउनै पाएन,

तुषारोमा लपेटिएको ख्याउटे कायामा थेगिँदै

निर्दयी हातहरूद्वारा चुँडिदै, निमोठिँदै, फेरि पलाउँदै

अनन्तदेखि नियतिको अन्तहिन आघात सहँदै

म बुकी फूल बेवारिस फुलिरहेछु ।