ऊ केवल प्रेमिका होइन,
जीवनको शान्त कुनामा
निरन्तर जलिरहेको दीपक हो–
जो अँध्यारोलाई हटाउँदैन मात्र,
उसलाई अर्थ दिन जान्दछ ।
म जब भत्किन थाल्छु,
ऊ कुनै मन्दिरको घन्टीझैँ
मधुर ध्वनिमा
मलाई फेरि जीवनतर्फ बोलाउँछिन् ।
उसको मुस्कान–
प्रार्थना जस्तो झर्छ मभित्र,
उसका शब्द–
हाँसोभन्दा गहिरो आशीर्वाद जस्तो
माथि ओइरिन्छन् ।
मैले उसलाई केवल ‘स्त्री’ का आँखाले देखिनँ,
ऊ त मेरो आत्माको त्यो अंश हो
जसलाई छुनेबित्तिकै
म आफू पवित्र भएको महसुस गर्छु ।
ऊ केवल प्रेम होइन,
प्रेमको देवत्व हो–
जहाँ समर्पण पूजा बन्छ,
र प्रतीक्षा श्रद्धा ।
जब म उसका आँखामा हेर्छु,
मलाई लाग्छ–
शान्त देवालयभित्र
विश्राम गरिरहेका दियोहरू बलेका छन्–
करुणा, धैर्य र विश्वासका साथ ।
म उसको अगाडि झुक्दिनँ,
तर आफ्नै अहङ्कारलाई
शान्तसँग त्यागिदिन्छु–
किनकि
साँचो प्रेम अन्ततः पूजा नै बन्छ ।
ऊ मेरी प्रेमिका हो,
तर कहिलेकाहीँ लाग्छ–
ऊ भगवान्को
सबैभन्दा कोमल स्पर्श हो
जो मेरो जीवनमाथि राखिएको छ ।
-square-thumb.jpg)
-original-thumb.jpg)
