हरेक आँखाका आँगनमा
सपनाको बिस्कुन सुकाउन
आफैँले आफूलाई ताल्चा लगाएर
म बस्न सक्दिनँ ।
यहाँ न सही बाँकी छन्
न गलतको फैसला नै हुन्छ ।
लाञ्छनाका तारेभिरहरू
अग्लिँदै जाँदा
मेरो सपनाको बिउ हरायो ।
अब म
सगरमाथाको सिरानी राखेर
आरामले सुत्न सक्दिनँ ।
अभावको बैसाखी टेकेर
अब म जिउन सक्दिनँ ।
मलाई एक चिम्टी विश्वास चाहिएको छ
मेरो जिब्रो काटिरहेको हेरिरहेका छन् मान्छेहरू
बोल्न नसकेका बोलीहरू
भुल्न नसकेका यादहरू
चाख्न नसकेका स्वादहरू
लिएर त्यो खरानीको डङ्गुर हेरेर
अब म बस्न सक्दिनँ ।
अब म सक्दिनँ ।
