म त्यही काँध हुँ–
जो तपाईं दुःखको खाडलमा खसेको बेला
भ¥याङ बनाएर उक्लिनुभएको थियो– माथि
म त्यही आँखा हुँ–
जसको दृष्टिले पार्नुभएको थियो
आफ्ना सपनाहरू आलोकित
म त्यही एक्लो रुख हुँ–
जसले प्रतिकूलताको चर्को घाममा
बगाएको थियो शीतल हावाको नदी ।
म त्यही बाटो हुँ–
जसले तपाईं दिशाहीनताको जङ्गलभित्र हराइरहेको बेला
बिछ्याएको थिएँ आफ्नै छाती
र त्यहीँ टेकेर पुग्नुभएको थियो तपाईं
आफ्नो गन्तव्य ।
तर आज अलिक पृथक् हुलियामा उपस्थित भएको छु
मेरा पाखुरीको अविचलित पहाडमा
खस्न थालेको छ प्रतिकूलताको भग्न पहिरो
बेरोजगारीको खर्पनमा–
बोकी हिँड्नु परेको छ केही मुठा दुःख र गरिबी
बग्न थालेको छ मेरो समयको खोला– उल्टो
परिस्थितिको बाटो घुमिफिरी
आफ्नै विवशताको आँगन टेक्न आइपुगेको छ
बदलिएको समयको प्रतिछाया देखेर मेरो अनुहारमा
तपाईं बारम्बार इन्कार गरिरहनुभएको छ
मलाई चिन्न ।
म त्यही औँला त हुँ–
जसले हालेको भोटको चोर औँला समाएर
तपाईं पुग्नुभएको थियो– सत्ताको धुरी ।
धेरैपछि–
तपाईंको जिन्दगीको रङ देखेर
मलाई बेस्सरी छेपारोको याद आइरहेछ ।
