अविष्मरणीय यात्रा
गएको वर्ष पुसमा जाडो बिदा भएको भोलिपल्ट गाउँ जाने उत्सुकताका साथ म बिहानै उठेँ । झोलामा कपडा राख्न थालेँ । घरमा सबै जनाले आआफ्नो सामान तयार गरिसक्नुभएको थियो । बाबा, आमा, दिदी, दाइ र म गाउँ जान लागेका थियौँ । हामी सबै ट्याक्सी चढेर जोरपाटी पुग्यौँ र रामेछाप जाने बस चढ्यौँ । गाडीमा रमाइलो गीत बजिरहेको थियो । बाहिरका खोला, जङ्गल जस्ता रमाइला दृश्य हेर्दै र गीतसँगै रमाउँदै आनन्द लियौँ । गाडीभित्र अमिलो, पिरो, चकलेट खाँदै बाहिर हेर्दै गर्दा खाना खाने ठाउँ आइपुगेको पत्तै भएन । हामी सबैले खाना खायौँ ।
हिउँदे छुट्टीको योजना
हाम्रो विद्यालयमा हरेक वर्ष पुसको अन्तिम सातादेखि माघको दोस्रो सातासम्म जाडो बिदा हुने गर्दछ । आफ्नो घर छोडेर काठमाडौँ आएर बसेका हामी जस्तालाई लामो समय बिदा भएपछि आफ्नै गाउँतिर घुम्न जाउँ जाउँ लागिहाल्छ ।
जाडो बिदाको उपयोग
“पहिला पहिला काठमाडौँमा निकै जाडो हुन्थ्यो नि ! बर्सैभरि लामखुट्टे देखा पर्दैनथे,” आमाले भन्ने गर्नुहुन्छ । आमाको कुरा सुन्दा मलाई अनौठो लाग्छ । पुस–माघमा काठमाडौँ वरपरका डाँडामा पर्याप्त हिउँ पर्ने गरेको पनि आमाले सुनाउनुहुन्छ । आमाले भन्नुभएको जस्तो मैले त काठमाडौँमा कहिल्यै पनि हिउँ देख्न पाएकी छैन ।
नयाँ फूल
शनिबारको बिहानी । विद्यालय पनि बिदा थियो । आँगनछेउको सानो बगैँचामा सयपत्री, लालुपाते र चमेलीका फूल घामसँगै खेल्दै थिए । हजुरबुवा लट्ठी समाएर बगैँचा हेर्न निस्कनुभयो । विद्यालय पढ्ने नाति पनि टुप्लुक्क आइपुगे । उनी हजुरबुवाको पछि लागे ।