राष्ट्रिय गौरव

Puru risalपुरु रिसाल

जो धेरै दिन रहन्छ, त्यो राष्ट्रिय गौरव हो, त्यसैलाई हामीले महादेवले सतिदेवीको लास काँधमा बोकेर हिंँडेझैँं हिंँडिरहनुपर्छ । अहिले हामी थुपै्रथुप्रै राष्ट्रिय गौरव बोकेर हिंँडिरहका छौँं । लामो समयसम्म रहिरहने, कहिल्यै नसकिने भएर नै मेलम्चीदेखि निजगढसम्मलाई राष्ट्रिय गौरवको नाम दिँंदै बोकेर हिँंडेका हौंँ । भन्नुहोला – त्यस्ता राष्ट्रिय गौरवका कुरालाई आयोजनाले एकातिर र ऋण लगानीकर्ताले अर्कातिर बोकेका छन् । यो सोझो कुरा भयो, सोझो औँंलाले घ्यू आउँदैन, अलिकति बाङ्गो बनाएर बुझ्नुहोस् त – जहाँबाट आएको भए पनि ऋण त नेपालीकै टाउकोमा पर्ने न हो । त्यसैले भए भरका राष्ट्रिय गौरवको आयोजना हामीले नै बोकेर हिंँडेका छाँैं ।
राष्ट्रिय गौरवको योजनालाई चाँडो सकिन दिनु हुन्न, सकिए त गौरव हराइहाल्छन् नि । त्यसैले २०४८ सालमा कुरा उठान गरिएको मेलम्ची आयोजना अहिलेसम्म बैठान गर्न सकिएको छैन । बैठान गर्दा नेपालको राष्ट्रिय गौरव गायव हुन्छ भनेर चिनियाँ कम्पनी एक चौथाई काम नगरी सुइकुच्चा ठोक्यो । अनि अर्को इटालियन कम्पनी कुस्तीबाजझँैं तिघ्रा ठटाएर तोकेभन्दा कम समयमा काम गर्छु – बोनस खान्छु भनेर रिममा उक्लियो । ऊ दिनको ४० मिटर सुरुङ बनाउँछु भनेर कुर्लेको हो, तर जति जोगी आए कानै चिरिएका भनेझँैं अहिले ल¥याक लुुलुक भएको छ । दिनको १८–२० मिटर खन्दै गएको कम्पनी अहिले ७ मिटरमा झरेको छ । राष्ट्रिय गौरवको योजनालाई दीर्घजीवी बनाउन राम्रै योगदान दिएको छ । अझ दिनको २–३ मिटरमा झ¥यो भने अर्को १३ वर्षभन्दा बढी समय राष्ट्रिय गौरव जोगाएर राख्न सकिन्थ्यो ।
फाष्टट्रयाक अर्को राष्ट्रिय गौरव÷यसलाई पनि लामो समय जोगाएर राख्नुपर्छ । नाम लिन थालेको भर्खर १० वर्ष भयो । कोभन्दा को कम – मेलम्चीका लागि ३६ वर्षे मिति तोक्न सक्छौ भने फाष्टट्रयाकको लागि अझँै २५ वर्षे म्याद छ । कसै कसैले पाँच वर्षमा सक्छौंँ भनेर धक्कु लगाएर अगाडि आएका छन्, ती हाम्रो राष्ट्रिय गौरवका शत्रु हुन् । सेनाले ट्रयाक खोलिदिए तर फाष्ट होस् भनेर होइन लाष्ट होस् भनेर हो । लाष्ट हुनुमा अर्कै स्वाद छ – कि नाम आउँछ फष्ट हुनेको कि त सम्झनामा रहन्छ लाष्ट हुनेको । अबको लाष्ट हुने पालो फाष्टट्रयाकको न पत्याएको ? एकपल्ट सम्याएको ठाउँमा अब खाल्डाखुल्डीले हिंँड्नै नसकिने र झाडी बढेर हेर्न नसकिने भइसकेको छ । त्यसैको पुच्छर लागेर आएको अर्को राष्ट्रिय गौरव निजगढ अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थललाई सम्झना गर्नुपर्ने हुन्छ । हर्रो नपाउँदो जाइफल माग्दो भनेझँै विना बाटोको विमानस्थल बनाउन कसलाई कपाल दुखोस् !
टर्किस विमानले त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलको रनवे रोक्का गरिदियो । अनि सम्झना आयो निजगढ विमानस्थलको । ठूलावडादेखि सानातिनासम्मका वक्तव्यको ओइरो लाग्यो वैकल्पिक विमानस्थल तुरुन्त बनाउनु प¥यो, जब प¥यो राति अनि बुढी ताती उखानलाई सम्झना गराउँदै । अनि टर्किस विमान रनवेबाट पन्छियो, निजगढ विमानस्थल पनि बिर्सियो ।
काम भएसम्म भाँडो काम सकिएपछि ठाँडो– अब वैकल्पिक विमानस्थल किन चाहियो ? हामीले राष्ट्रिय गौरवलाई जोगाएर राख्न खुवै जानेका छौँं । जुन योजनालाई राष्ट्रिय गौरवको पगरी भिराएका छाँैं, त्यसको उपयोगिता होइन, निर्माण अवधिलाई चिरस्थायी बनाएर राख्नुपर्छ । बुद्धिमानलाई इशारा काफी छ भन्थे, उपल्लो ओहदाधारीलाई इशारा पुगेको छ । नत्र ४४ महिनामा ६० मेगावाटको कुलेखानी पहिलोको निर्माण सकिएको ठाउँमा जम्माजम्मी १४ मेगावाटको कुलेखानी तेस्रो बनाउन किन १० वर्षभन्दा बढी टायम लगाउनु ? कुलेखानी पनि राष्ट्रिय गौरवकै आयोजना हो, पहिलो समयमै सकिए पनि तेस्रोलाई लम्ब्याएर गौरव कामय राख्नु परेको छ ।
अबका दिनमा पनि राष्ट्रिय गौरवलाई निरन्तरता दिने हो भने बुढीगण्डकी, अपर कर्णाली सेतीहरूलाई राष्ट्रिय गौरवको नामाङकरण गर्दै जानु पर्छ । जुन कहिल्यै निर्माण सकिँंदैन, त्यो हाम्रो राष्ट्रिय गौरवको आयोजना हो । राष्ट्रिय गौरवका पक्षपाती हामी नेपाली धेरैभन्दा धेरै राष्ट्रिय गौरवका आयोजनाको नाम लिन्छाँैं, बन्नु नबन्नु ईश्वरको लीला । काम गर्नु जति सक्यो ढिला, मह काढ्नेलाई हात चाट्ने अधिकार भएझैंँ योजना सुम्पनेलाई यसोउपहार पनि चाहिने भएकाले जति धेरै राष्ट्रिय गौरवका योजना उति धेरै चाँदी कटाइ हुने भएकोले राष्ट्रिय गौरवका योजनाको सूची लम्ब्याउँदै जाऊँ र भन्दै जाऊँ – जति ढिलो ढालो काम त्यसैलाई भन्छन् राष्ट्रिय गौरवको आयोजनाको नाम ।

 

थप समाचार
प्रतिकृया
नाम

ईमेल

ठेगना